MULHER DE VERMELHO

                   

 

 

 

Sentada

lá estava ela

perto da orquestra desafinada

bebendo cuba-libre com o canudinho

o perfume madeiras do oriente

se misturando

ao seu cheiro

gosto

tempero

doce-azedo.

E seu ar era de tanta urgência

que ela já nem mais olhava as caras

simpatizava automaticamente

com qualquer possibilidade de companhia.

 

 

                       voltar para o índice

                                                         

                                                        © 1978-2002 xenïa antunes. Todos os direitos  reservados.

                                home | artista | galerias | artemail | literatura | jornalismo | fotografia

                                        arquivosxis | bluenotes | contato | links